Սիրող հայրը կորցրել է իր դստերը․ տուն վերադառնալիս, ականջակալներով երաժշտություն լսելիս նրան մեքենան է բախել։ Հայրը վստահ է, որ իր մահացած դուստրը հիմա դարձել է այդ ճանապարհի եզրին աճող մի ծառ։

Պատկերացրու հիմա, որ դու այս հայրն ես։

Ռեժիսոր Իլյա Մոշիցկին բեմ է հրավիրում հանդիսատեսից մեկ կամավորի և առաջարկում միասին խաղալ ներկայացումը։ Ո՞վ է նա հիմա՝ զվարճանքի երեկոյին եկած մարդ, թե՞ already ներկայացման կերպար։ Ինքնուրույն սուբյեկտ, թե՞ ռեժիսորի ձեռքում գտնվող տիկնիկ, որը պարզապես փոխանցում է իրեն տրված տեքստը։

Մենք սովոր ենք, որ ներկայացումը լինում է նախապես ծրագրված դրվագների, տեսարանների, սադրանքների և երկխոսությունների շարք։ Դերասանները միշտ ամեն ինչ գիտեն նախօրոք և միայն պատկերում են ինքնաբուխ արձագանքներ։ Մայքլ Քրեյգ Մարտինի «Կաղնին» վերադարձ է սկզբին․ փորձ է առաջին իսկ անգամից բեմադրել ներկայացում՝ ճանապարհին հարմարվելով և հաղթահարելով նոր հանգամանքները։ Բայց հենց այս ինքնաբուխ փորձն է, որ բացահայտում է թատրոնի անամոթ մանիպուլյացիան։